زخم گردشگری ناپایدار بر جبهه جنوبی دماوند

زمانی شاید تا همین 10 سال پیش ، دماوند نمادی بود از طبیعت پر ابهت ایران که صعود به آن اجازه او را می‌خواست؛ یال‌هایی بکر و خلوت که اگر به قصد صعودشان می‌رفتی باید همه نیازهایت، از چادر و غذا گرفته تا کیسه خوابت را در کوله می‌نهادی و بر آن جا پا می‌گذاشتی که شکوه یکتای بام گیتی را می‌شد در آن نظاره کرد. آن زمان نه مغازه‌ای بود که در ارتفاع 4300 متری بارگاه سوم غذا بدهد، نه روزانه ده‌ها باکس آب معدنی در بطری‌های یک بار مصرف در ارتفاعات به فروش می‌رسید، نه هنگام صعود صف طولانی چند ده راسی قاطرها که بارهای کوهنوردان را جابه‌جا می‌کنند از کنارت بالا و پایین می‌رفتند و نه صدها چادر رخ جنوبی دماوند را از کیلومترها دورتر مخدوش کرده بود. اما اکنون چهره دماوند آن قدر دگرگون شده که حتی از کیلومترها دورتر، خط فرسایش خاک را در مسیر شن اسکی کنار یال جنوبی می‌توانی از قله تا پایین کوه ببینی ، گویی که زخمی عمیق بر چهره دماوند نشسته است.

مسئول کیست؟

اما به راستی مسئول این تخریب‌های وسیع کیست؟ متولی حفظ پایداری گردشگری و محیط‌ زیست در ارتفاعات دماوند کدامین نهاد و سازمان است؟

چه کسی باید ورود بی‌ضابطه و خارج از ظرفیت کوهنوردان را کنترل کند؟ چه کسی اجازه می‌دهد به بهره‌برداران پناه گاه بارگاه سوم و شرکت‌های خصوصی وابسته که بی‌هیچ ملاحظه‌ای از زمین رنجور رخ جنوبی دماوند برای کسب سود این‌گونه بهره‌کشی کنند؟ فدراسیون کوهنوردی متولی است که پناه گاه را در اختیار دارد یا شهرداری رینه که در ابتدای مسیر دکه‌ای ایجاد کرده و از کوهنوردان ورودیه دریافت می‌کند؟ مگر نه این که دماوند اثر طبیعی ملی است؟ مگر نه این که حفاظت از ارتفاعات بالای 4 هزار متر بر عهده سازمان محیط زیست است؟ آیا این سازمان هیچ نظارتی بر دماوند دارد؟ چهره دماوند زخم برداشته و می‌رود که این زخم، ناسور شود.

منبع خبر و عکس:صفحه گردشگری روزنامه دنیای اقتصاد



مطلب را به اشتراک بگذارید به اشتراک گذاری در گوگل پلاس به اشتراک گذاری در LinkedIn به اشتراک گذاری در فیس بوک به اشتراک گذاری در کلوب به اشتراک گذاری در فیس نما به اشتراک گذاری در توییتر
برچسب ها
نظر کاربران
نظر شما

نام : *
 

ایمیل : *
   

شماره همراه : *
 

متن پیام : *
 



کد بالا را در کادر وارد نمایید :